ElectroBoard
IEC
IEC 60364-4-41 · Wydanie 2005+A1:2017

§411.3 Ochrona przez samoczynne wyłączenie zasilania — Wymagania ogólne PODSUMOWANIE EB

Samoczynne wyłączenie zasilania stosuje się, gdy napięcie dotykowe przekracza bezpieczny poziom: UL ≤ 50 V AC lub 120 V DC w normalnych warunkach. Ochrona polega na koordynacji impedancji pętli zwarciowej Zs, charakterystyki urządzenia ochronnego i prądu zadziałania Ia. Dla układów TN musi być spełniony warunek Zs × Ia ≤ U₀, gdzie U₀ to napięcie znamionowe względem ziemi (zazwyczaj 230 V). Urządzenie ochronne musi wyłączyć obwód w czasie określonym w tablicy 41.1 — od 0,1 s do 5 s, w zależności od poziomu napięcia i rodzaju układu sieciowego. Dla obwodów końcowych do 32 A w instalacjach stałych maksymalny czas wyłączenia wynosi 0,4 s przy U₀ = 230 V. Wymagania dotyczą również układów IT z urządzeniami kontroli izolacji (IMD) oraz układów TT, w których wyłącznik różnicowoprądowy pełni rolę głównego środka ochrony.
Podsumowanie od ElectroBoard dla wygody projektowania — NIE normatywny tekst IEC. Oficjalna norma IEC 60364-4-41:2005+A1:2017 dostępna na webstore.iec.ch →.
💡 Wyjaśnij prostym językiem
Prostym językiem
Wygenerowane przez AI – może zawierać nieścisłości

Ten punkt podaje ogólną zasadę automatycznego wyłączenia: ochrona musi zadziałać, zanim napięcie dotykowe przekroczy bezpieczne 50 V prądu przemiennego. Aby to spełnić, uzgadnia się trzy rzeczy — impedancję pętli zwarcia Zs, charakterystykę urządzenia ochronnego i jego prąd zadziałania Ia. Dla sieci TN główny warunek jest prosty: Zs × Ia ≤ U₀, czyli pętla musi być wystarczająco „niskoomowa”, aby prąd zwarciowy był duży i urządzenie zadziałało szybko. Norma podaje graniczne czasy wyłączenia (tabela 41.1): dla zwykłych obwodów odbiorczych do 32 A przy 230 V — nie więcej niż 0,4 s. W praktyce jest to powód, dla którego ważne jest mierzenie impedancji pętli przy odbiorze obiektu — aby upewnić się, że wyłącznik nadprądowy rzeczywiście zdąży wyłączyć.

W tej sekcji